افسانه زندگی عهدیه و عارف

بهار من گذشته عشقم افسانه گشته
ز بس در دوریش من خون دل خوردم خدایا
از این بیگانگی دل خون شدم مردم خدایا
بهار من گذشته وفا افسانه گشته

اگر او نبود امیدی دگر ندارم
به جهان بجز او خیالی به سر ندارم
چه کنم چه کنم که از او خبر ندارم
خون شد به خدا این دل ز دست غم ها

هر جا بوده من زیر و رو کرده ام
به هر کجا من تو را جستجو کرده ام
با این رنج و افسانه زندگی
من از خدایم تو را آرزو کرده ام

کنون که این دل نشسته تنها
نمانده جز غم به سینه ما
چه شد آن محبت به دل های ما خدایا

کنون که این دل نشسته تنها
نمانده جز غم به سینه ما
چه شد آن محبت به دل های ما خدایا