گل گلدون – سیمین غانم

گل گلدون من ،شکسته در باد

تو بیا تا دلم ،نکرده فریاد

گل شبو دیگه،شب بو نمی ده

کی گل شبو رو از شاخه چیده

گوشه ی اسمون ،پر رنگین کمون

من مثل تاریکی ،تو مثل مهتاب

اگه باد از سر ،زلف تو نگذره

من می رم گم می شم تو جنگل خواب

گل گلدون من ،ماه ایون من

از تو تنها شدم ،چو ماهی از اب

گل هر ارزو ،رفته از رنگ و بو

من شدم رود خونه ،دلم یه مرداب

اسمون ابی می شه اما گل خورشید

رو شاخه های بید ،دلش می گیره

دره مهتابی می شه ،اما گل مهتاب

از برکه های اب ،بالا نمی ره

تو که دست تکون می دی

به ستاره جون می دی

می شکفه گل از گل باغ

وقتی که ماتم می یاد دو ستاره کم می یاد

می سوزه شقایق از داغ