ای ساربان آهسته رو کارام جانم می رود
وان دل که با خود داشتم با دل ستانم می رود
من مانده ام مهجود از او بیچاره و رنجور از او
گوئی که نیشی دور از او در استخوانم می رود
گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم راز درون
پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود
بگذشت یار سرکشم بگذاشت عیش سرخوشم
چون مجمری پر آتشم کز سرد خانم می رود
با آنهمه بیداد او وین عهد بی بنیاد او
در سینه دارم یاد او تا بر زبانم می رود
محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سر روان گویی روانم می رود
باز آی و چشمم نشین ای دل ستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم میرود
صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من
گرچه نباشد کار من هم کار از آنم می رود
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

با هر نگاه

بر آسمان این خاک هزار بوسه میزنم
نفسم را از رود سپید و آسمان خزر و خلیج همیشگی فارس میگیرم

من نگاهم از تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی نور میگیرد
من عشقم را در کوه گواتر در سرخس و خرمشهر به زبان مادری
فریاد خواهم زد
فریاد خواهم زد

تفنگم در دست سرودم بر لب
همه ی ایران را میبوسم
من خورشید هزار پاره ی عشق را بر خاک وطن می آویزم
من خورشید هزار پاره ی عشق را بر خاک وطن می آویزم

ای وارثان پاکی من آخرین نگاهم
بر آسمان آبی این خاک و خلیج همیشگی فارس
فارس فارس خواهد بود

ای ساربان، ای کاروان
لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من
جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی
لیلای من چرا می بری
در بستنِ پیمان ما
تنها گواه ما شد خدا
تا این جهان، بر پا بود
این عشق ما بماند بجا
ای ساربان کجا می روی
لیلای من چرا می بری
تمامی دینم، به دنیای فانی
شراره عشقی، که شد زندگانی
به یاد یاری، خوشا قطره اشکی
به سوز عشقی، خوشا زندگانی
همیشه خدایا، محبت دلها
به دلها بماند، بسان دل ما
که لیلی و مجنون فسانه شود
حکایت ما جاودانه شود
تو اکنون زعشقم گریزانی
غمم را ز چشمم نمی خوانی
ازاین غم چو حالم نمی دانی
پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگ دلم را ببین و برو
چو طوفان سختی ز شاخه غم
گل هستی ام را بچین و برو
که هستم من آن تک درختی
که در پای طوفان نشسته
همه شاخه های وجودش
زخشم طبیعت شکسته
ای ساربان، ای کاروان
لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من
جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی
لیلای من چرا می بری

مهین تاج آفت

شهپر

مهوش

پریوش چه بد کرد!

غلط کرد شوور کرد!

همه را دربه در کرد!

خاک و خونی جیگر کرد!

دیگه حالی به آدم می مونه؟ – نه والا

احوالی به آدم می مونه؟ – نه به الا

پری! گلی به جمالت!

پری! شکر کلامت!

پری!

پری!

پری!

نمیری الهی!

پری!

پری!

پری!

چقده تو ماهی!

پریوش همون بود که می خوند

- چی می خوند؟

دختری ، دختری ، دختری دیدم خجالت لت لت لت لت می کشید

از غم ، از غم ، از غم شوهر ملالت لت لت لت لت می کشید

دختری ، دختری ، دختری دیدم که ماتیک تیک تیک تیک تیک می کشید

دور لب ، دور لب یک خط باریک ریک ریک ریک ریک می کشید

گفتمش ، گفتمش ، گفتمش دختر خجالت لت لت لت لت می کشی؟

از غمِ ، از غمِ ، از غم شوهر ملالت لت لت لت لت لت لت می کشی؟

پری! رفتی شوور کردی

همه را در به در کردی

از وقتی سفر کردی

منو خونین جگر کردی

همه را دست به سر کردی

منو آشفته تر کردی

اگه رفع بلا کردی

فکر کردی! خیال کردی!

اگه تو دفع شر کردی

اینو بدون که ضرر کردی!

پری! گلی به جمالت

پری! شکر کلامت

نام جاوید ای وطن
صبح امید ای وطن
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
وطن ای هستی من
شور و سرمستی من
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
بشنو سوز سخنم
که همآواز تو منم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
بشنو سوز سخنم
که نوا گر این چمنم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه زنان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان