ذلیل و بیچاره تر از من نیست در کوی تو
خمیده شد پشت من از غم چون ابروی تو
گرفته هرکس زلب لعل تو کام دل خود
نشد روا کام من ز تو وای وای بر دل من
به مجلس بیگانگان نوشی باده ناب
به هر کجا می روی با هر کس مست و خراب
خبر نداری زحال خود با مردم که چه سان
کند بس آزار و ستم وای وای بر دل من
کسی چو من قدر تو را کی داند صنما
به راه عشق تو دهم جان و دل به فدا
بیا بنه رسم ستم به یک سو دلبر من
شوی پشیمان به خدا وای وای بر دل من

به رهی دیدم برگ خزان **پژمرده ز بیداد زمان
کز شاخه جدا بود

چو زگلشن روکرده نهان**در رهگذرش باد خزان
چون پیک بلا بود

به رهی دیدم برگ خزان **پژمرده ز بیداد زمان
کز شاخه جدا بود

چو زگلشن روکرده نهان**در رهگذرش باد خزان
چون پیک بلا بود

ای برگ ستمدیده ی پاییزی
آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی
روزی تو هم آغوش گلی بودی
دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق شیدا دلداده ی رسوا
گویمت چرا فسرده ام
در گل نه صفایی باشد نه وفایی
جز ستم ز دل نبرده ام

آه بار غمت در دل بنشاندم
در ره او من جان بفشاندم

تا شود نوگل گلشن و دیده شود

رفت آن گل من از دست
با خار و خسی پیوست
من ماندمو صد خار ستم
این پیکر بی جان

به رهی دیدم برگ خزان **پژمرده ز بیداد زمان
کز شاخه جدا بود

چو زگلشن روکرده نهان**در رهگذرش باد خزان
چون پیک بلا بود

به رهی دیدم برگ خزان **پژمرده ز بیداد زمان
کز شاخه جدا بود

چو زگلشن روکرده نهان**در رهگذرش باد خزان
چون پیک بلا بود