گفتمش:‌ آهای، ماه‌پیشانو !
گفت: جونِ جونم ؟

جونِ جونم آخ جونِ جونم.

گفتمش:بگو غنچه‌ گل کو؟
گفتِش: لبونُم.

جون جونم آخ جون جونم.

گفتمش: چرا ماه‌پیشانو نا مهربونی؟
گفت: می خوام بسوزونمت تا قدرُم بدونی…

گفتمش:فدای غمزه‌تِه گردُم
دلخوشم که تِه‌رو نومزد کردْم

پیشِ‌ پات می‌شینم دوزانو، آخ
ماه‌پیشانو جان، ماه‌پیشانو

نام جاوید ای وطن
صبح امید ای وطن
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
وطن ای هستی من
شور و سرمستی من
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
بشنو سوز سخنم
که همآواز تو منم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
بشنو سوز سخنم
که نوا گر این چمنم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه زنان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان

بخشهایی از شاهنامه‌ی فردوسی
ارکستر به سرپرستی لوریس چکنواریان

هر کجا رفتی پس از من

محفلی شد از تو روشن

یاد من کن ، یاد من کن

هر کجا دیدی به بزمی

عاشقی با لب گزیدن

یاد من کن ، یاد من کن

هر کجا سازی شنیدی

از دلی رازی شنیدی

شعر و آوازی شنیدی

چون شدی گرم شنیدن

وقت آه از دل کشیدن

یاد من کن ، یاد من کن

بی تو در هر گلشنی

چون بلبل بی آشیان

دیوانه بودم

سر به هر در می زدم

آنگه ز پا افتاده در میخانه بودم

گر به کنج خلوتی دور از همه خلق جهان، بزمی بپا شد

و اندر آن خلوت‌سرا

پیمانه‌ها پر از می عشق و صفا شد

چون بشد آهسته شمعی کنج آن کاشانه روشن

تا رسد یاری به یاری

تا فتد دستی به گردن

یاد من کن

یاد من کن

یاد من کن