یو هو ! یو هو !

با رقص کولی ها
غوغا شد در صحرا
مرغان خوش آوا
نغمه کن بر گلها
گل باران شد صحرا
خندد بر ما دنیا

یو هو ! یو هو !

جشن گل همه جا بر پا شد به صفا
گل رقصد به چمن خندان شد لب من
گیسو به ناز افشان کنی
دل در برم لغزان کنی
با رقص خود دل می بری
گل پیکری افسون گری

یو هو ! یو هو !

با رقص کولی ها
غوغا شد در صحرا
مرغان خوش آوا
نغمه کن بر گلها
گل باران شد صحرا
خندد بر ما دنیا

یو هو ! یو هو !

جشن گل همه جا بر پا شد به صفا
گل رقصد به چمن خندان شد لب من
گیسو به ناز افشان کنی
دل در برم لغزان کنی
با رقص خود دل می بری
گل پیکری افسون گری

یو هو ! یو هو !

امشب به بیداری نشسته چشمان خواب آلود من
وین چشم خواب آلوده امشب دارد ز بیداری سخن
نقش رخ زیبای تو بینم به پیدا و نهان
در این دل و در پرده ی ابر سپید آسمان
رقص نگاهم دارد تماشا در ساحل دریای شب
ای موج شادی من تو را جویم در این رویای شب
نالد دل من عاشقانه جور زمان سازد بهانه
از آتش عشق تو نالد وز شوق تو خواند ترانه
این شعله ی غم این عشق سرکش
سوزد سپهدل جانم در آتش
کاز دیده ی بد دورت بدارد
عاشق در این ره جان می سپارد
نقشت نشسته در دیده بی خواب من
بر موج بویت رقصت دل بی تاب من

نقش رخ زیبای تو بینم به پیدا و نهان
در این دل و در پرده ی ابر سپید آسمان

یادم آمد

شوق روزگار کودکی

مستی بهار کودکی

یادم آمد

آن همه صفای دل که بود

خفته در کنار کودکی

رنگ گل جمال دیگر در چمن داشت

آسمان جلال دیگر پیش من داشت.

شور و حال کودکی برنگردد دریغا

قیل و قال کودکی بر نگردد دریغا

به چشم من همه رنگی فریبا بود

دل دور از حسد من شکیبا بود

نه مرا سوز سینه بود

به دلم جای کینه بود

شور و حال کودکی برنگردد دریغا

قیل و قال کودکی برنگردد دریغا

روز و شب دعای من بوده با خدای من

کز کرم کند حاجتم روا

آنچه مانده از عمر من به جا

گیرد و پس دهد به من دمی

مستی کودکانه مرا

شور و حال کودکی برنگردد دریغا

قیل و قال کودکی برنگردد دریغا

نسخه‌ی اول:

نسخه‌ی دوم:

به من ای چو می‌رسی

ز جدایی بگو، بگو

ز جدایی به پا شود

چه بلایی بگو بگو

تو که باخبری چه کشیدم

سخنی ز وفا نشنیدم

تو جدا شده از بر هم نفسان

ز جدایی به من بگو

تو بگو چه کشیده دلم به جهان

ز جدایی سخن بگو

از من دوری مکن

که تویی هم نوای من

با من حرفی بزن

که تویی آشنای من

درد جان‌سوز مرا تو ببین

خاموش ای نی منشین، منشین

ز جدایی به من بگو

اکنون کز او مهجورم

دیگر از کویش دورم

تو به جای من ای نی محسونم

بگو از غم او که چه دل خونم

که سراپا زبان تویی تو

چون من آتش به جان تویی تو

ز جدایی سخن بگو

که سراپا زبان تویی تو

چون من آتش به جان تویی تو

ز جدایی سخن بگو

در هر بزم سخن بنشستی گو قصه‌ی من

هر جا صحبت من شد بگشا لب را به سخن

ای هم گفتار دلم، بر گو اسرار دلم

ز جدایی به من بگو

ای هم گفتار دلم، بر گو اسرار دلم

ز جدایی به من بگو

ز جدایی به من بگو

ز جهان زیبا ای دلبر تو همین بر زشتی ها منگر
غم و شادی دارد این دنیا تو که دل را خواهی غم پرور
دل اگر با غم الفت گیرد ببرد هر شوری را از سر
چو به شور و شادی خو گیرد ندهد ره بر غمها دیگر

منگر کار بسته غنچه وا گردد آخر
پایان گیرد شبها آید صبح روشنگر
بانگ زاغان مشنو بشنو آواز بلبل
در هر خاری منگر بنگر بر چهره ی گل

غم دنیا بر دنیا دار ارزانی
که نیارد بر دلها چز ویرانی
دگر از این خوشتر نجویم کاری
که به دست آرم دامان دلداری

بر روی یاران چون گل خندان شو
با صبح بهاران هم پیمان شو
دنیا گر گاهی زشتی دارد گر دل بیازارد
روزی هم گل می بارد
آزرده هرگز ننما خاطر

زیرا خدا آخر قلبی غمگین نگذارد

غم دنیا بر دنیا دار ارزانی
که نیارد بر دلها چز ویرانی
دگر از این خوشتر نجویم کاری
که به دست آرم دامان دلداری