دیدم رویش، گل باغ جنان
و آن ابرویش، خم تیر و کمان
برگیسویش بنفشه نگران
دل رفت از کف

نوبر گلشن مهر و صفا
رو به عاشق بیچاره نما
بی تو جان می رود از بر ما
دل رفت از کف

چشم جادوی تو
خم ابروی تو
شده کمند دلم
زحال خود غافلم

همه جا گر بینم دلبران
به تو دل بسپارم همچنان
جانا با ما بیا بیا تا دهم به تو از آن می ارغوان به جام
جانا بر ما تا کی می فکنی از سر خواری نظر

یک دم بنشین با من
ای حبیب من با ناز لیلی از بر مجنون خود یک زمان جانا بگذر

دور از تو هر شب تا سحر گریان چو شمع محفلم
دور از تو هر شب تا سحر گریان چو شمع محفلم

تا خود چه باشد حاصلی از گریه ی بی حاصلم
چون سایه دور از روی تو افتاده ام در کوی تو

چون سایه دور از روی تو افتاده ام در کوی تو
چشم امیدم سوی تو وای از امید باطلم

از نگاه یاران به یاران ندا می رسد

دوره ی رهایی رهایی فرا می رسد

این شب پریشان پریشان سحر می شود

روز نو گُل افشان گل افشان به ما می رسد

بخت آن ندارم که یارم کند یاد من

حال من که گوید که گوید به صیاد من

گرچه شد به نیزار گرفتار به بیداد او

عاقبت رسد عشق رسد عشق به فریاد من

از نگاه یاران به یاران ندا می رسد

دوره ی رهایی رهایی فرا می رسد

ساقیا کجایی کجایی که در آتشم

وز غمش ندانی چه ها می کشم

ساقی از در و بام در و بام بلا می رسد

بر دلم از این عشق از این عشق چه ها می رسد

از نگاه یاران به یاران ندا می رسد

دوره ی رهایی، رهایی فرا می رسد

مرا عشق رویت بیچاره کرده

میان کوه و دشت آواره کرده

یارم مشکل پسنده
مشکل پسنده

در این شبهای تنهایی

من و این شور و شیدایی

مرا عشق رویت بیچاره کرده

میان کوه و دشت آواره کرده

یارم مشکل پسنده

مشکل پسنده

ای عشق بی فرجام ما

خوش می بری آرام ما

آنت روا آرام جان

دور ار نیاید کار ما

در این شبهای تنهایی

من و این شور و شیدایی

مرا عشق رویت بیچاره کرده

میان کوه و دشت آواره کرده

یارم مشکل پسنده

مشکل پسنده

نسیم سحر بر شبم گذر کن
زمن بلبل خسته را خبر کن
ز بیداد گل آه و ناله سر کن
شبی سحر کن
سکوت شب و نوای بلبل
شکرخنده زد به چهره گل
کنار بستان، به یاد مستان، بنوشان می
ماه من دلدار من، تویی آزار من
هم کجا همراه من، تویی دلخواه من
روزی آهم گیرد دامنت سوزد با منت
گر شود دلم کوه دردوغم
همچو فرهادش از ریشه برکنم