یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن
وین سرشوریده بازآید به سامان غم مخور
گر بهار عمـر باشـد ، باز بر تخـت چمـن
چترگل در سرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت
دایما یک سان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نه​ای از سر غیب
باشد اندر پرده بازی​های پنهان غم مخور

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم
نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم
دگری نمی‌شناسم تو ببر که آشنایی

من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت
برو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی

تو که گفته‌ای تحمل نکنم جمال خوبان
بکنی اگر چو سعدی نظری بیازمایی

در چشم، بامدادان به بهشت برگشودن
نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی

جان جهان دوش کجا بوده‌ای
جان جهان دوش کجا بوده‌ای
نی غلطم در دل ما بوده‌ای
آه که من دوش چه سان بوده‌ام
آه که من دوش چه سان بوده‌ام
آه که تو دوش که را بوده‌ای
آه که تو دوش که را بوده‌ای
رشک برم کاش قبا بودمی
چون که در آغوش قبا بوده‌ای
رشک برم کاش قبا بودمی
چون که در آغوش قبا بوده‌ای
زهره ندارم که بگویم تو را
زهره ندارم که بگویم تو را
بی من بیچاره کجا بوده‌ای
آینه‌ای رنگ تو عکس کسیست
آینه‌ای رنگ تو عکس کسیست
تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای
تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای
آینه‌ای رنگ تو عکس کسیست
تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای
تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای
رنگ رخ خوب تو آخر گواست
رنگ رخ خوب تو آخر گواست
در حرم، در حرم،در حرم لطف خدا بوده‌ای

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود
رسم عاشق کشی و شیوه شهر آشوبی
جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود
جان عشاق سپند رخ خود می دانست
وآتش چهره بدین کار برافروخته بود
گرچه می گفت که زارت بکشم می دیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود
کفر زلفش ره دین می زد و آن سنگین دل
در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود

ایران خورشیدی تابان دارد
با جان پیوندی پنهان دارد
مهرش جاویدان با دل پیمان دارد
دل پاس پیمان دارد تا جان دارد
خصم فریاد و افغان بگذار
بانگ آزادی از جان بردار
از خواب خواری گردید ایران بیدار
دل را چون دریا بر این طوفان بسپار
دل را چون دریا بر این طوفان بسپار
شوری دیگر در سر ماست
شوق اوجی در تن ماست
آزادی دامن بِگُشا
آهنگی دیگر بِسَرا
شوری دیگر در سر ماست
شوق اوجی در تن ماست
آزادی دامن بِگُشا
آهنگی دیگر بِسَرا
از خود گذر کن
هر سو نظر کن
بنگر ایران را
نور تابان را
عصری نو شد
چهره گشا
جانانه میهن
افسانه میهن
امید ما را
کاشانه میهن آه
ایران خورشیدی تابان دارد
با جان پیوندی پنهان دارد
مهرش جاویدان با دل پیمان دارد
دل پاس پیمان دارد تا جان دارد