چو نسیم خزان بوزید
گل و سبزه و لاله گذشت
دگر از سر گلشن و دشت
پرنده بهاری
خموش و دلشکسته
در آشیان نشسته

چو شاخه های پرگل می لرزد
گل می ریزد
ز باد سر پائیز
به گلشن غم انگیز

چو اشک تیره بختان
ز شاخه درختان
فتاده برگ لرزان

تو امید و قرار منی

تو مه شب تار منی
تو همیشه بهار منی
در آن خزان زیبا
من و تو مست و شیدا
کنار هم نشستیم

نسیم مهرگانی گل میریخت
بر گیسویت
شکسته رونق گل
دگر ز رنگ و بویت

خزان رسیده بر دشت
بهار و سبزه بگذشت
بهار من کجایی؟؟
بهار من…. کجایی؟؟

تو دوری از برم
تو دوری از برم
دل در برم نیست

خدا خدا
هوای دیگری
هوای دیگری
اندر سرم نیست
اندر سرم نیست

به جان دلبرم
به جان دلبرم
کز هر دو عالم

خدای من
تمنّای دگر
تمنّای دگر
جز دلبرم نیست
جز دلبرم نیست

آرام آرام جانم ، سرو روانم
من بی تو نمانم عزیز من

بیا ای نازنین
بیا ای مه جبین
دردت به جانم
دردت به جانم

از غم عشقت
از غم عشقت
دل شیدا شکست
دل شیدا شکست

شیشه ی می در
شیشه ی می در

شب یلدا شکست
شب یلدا شکست

از بس که زدم
از بس که زدم
ریگ بیایان به کف
ریگ بیایان به کف

خار مغیلان
خار مغیلان
همه در پا شکست
همه در پا شکست

از غم عشقت
از غم عشقت
دل شیدا شکست
دل شیدا شکست

شیشه ی می در
شیشه ی می در

شب یلدا شکست
شب یلدا شکست

از بس که زدم
از بس که زدم
ریگ بیایان به کف
ریگ بیایان به کف

خار مغیلان
خار مغیلان
همه در پا شکست
همه در پا شکست

عقرب زلف کجت با قمر قرینه
تا قمر در عقربه کار ما چنینه
کیه کیه در میزنه من دلم میلرزه
درو با لنگر میزنه من دلم میلرزه

ای پری بیا در کنار ما جان خسته را مرنجان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان

نرگس مست تو و بخت من خرابه
بخت من از تو و چشمتو از شرابه
کیه کیه در میزنه من دلم میلرزه
درو با لنگر میزنه من دلم میلرزه

ای پری بیا در کنار ما جان خسته را مرنجان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان
از برم مرو خصم جان مشو تا فدای تو کنم جان

گلچهره مپرس

آن نغمه سرا از تو چرا جدا شد
گلچهره مپرس

پروانهء تو بی تو کجا رها شد
مپرس
مپرس

مرنجان دلــت را
رها کن غمت را رها کن
مخور غم مخور غم نـــگارا

گلچهره مپرس

آن نغمه سرا از تو چرا جدا شد…
مپرس
مپرس

نسخه اول:

نسخه دوم:

نوایی نوایی نوایی نوایی
جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی

غمت در نهان خانه ی دل نشیند
بنازی که لیلی به محمل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
ز بامی که برخاست و مشکل نشیند

نوایی نوایی نوایی نوایی
جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی

بنازم به بزم محبت که آنجا
گدایی به شاهی مقابل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریم

که از گریه ام ناقه در گِل نشیند

نوایی نوایی نوایی نوایی
جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی